Skocz do zawartości

Znajdź zawartość

Wyświetlanie wyników dla tagów '1971' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj przy użyciu nazwy użytkownika

Typ zawartości


Forum

  • Motoryzacja forum
    • Ogólnie o samochodach
    • Nasze pojazdy
    • Zakup samochodu - jakie auto kupić?
    • Ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistance
    • Testy samochodów
    • Niusy motoryzacyjne
    • Tuning
    • Własny biznes
    • Prawo w motoryzacji
    • Bezpieczeństwo na drodze
    • Forum 4x4, Terenowe, Off-road, Pick up
    • Samochody zabytkowe
    • Forum Caravaning
    • Sprzęt elektroniczny i soft
  • Problemy techniczne
    • Alufelgi, felgi i opony
    • Silnik, układ napędowy, chłodzenia i paliwowy
    • Podwozie, zawieszenie, układ kierowniczy i hamulcowy
    • Wnętrze samochodu, wentylacja, klimatyzacja
    • Elektryka i elektronika samochodowa
    • Diagnostyka samochodowa
    • Zrób to sam
    • Instalacje gazowe, LPG, CNG
    • Nadwozie, karoseria, oświetlenie, lakier
    • Inne problemy techniczne
  • Auto Forum
    • Forum Alfa Romeo
    • Forum Audi
    • Forum BMW
    • Forum Citroën
    • Forum Chevrolet i Daewoo
    • Forum Chrysler, Dodge i Plymouth
    • Forum Dacia
    • Forum Fiat
    • Forum Ford
    • Forum Honda
    • Forum Hyundai
    • Forum Jaguar
    • Forum Jeep
    • Forum Kia
    • Forum Lancia
    • Forum Land Rover i Range Rover
    • Forum Lexus
    • Forum Mazda
    • Forum Mercedes
    • Forum MINI
    • Forum Mitsubishi
    • Forum Nissan
    • Forum Opel
    • Forum Peugeot
    • Forum Porsche
    • Forum Renault
    • Forum Rover
    • Forum SAAB
    • Forum Seat
    • Forum Skoda
    • Forum SMART
    • Forum Subaru
    • Forum Suzuki
    • Forum Toyota
    • Forum Volkswagen
    • Forum Volvo
    • Exotic Cars
  • Skutery, motory, motocykle i inne jednoślady
    • Forum Jednoślady: motocykle, skutery, rowery
  • Sporty motorowe
    • Sporty motorowe
  • Pojazdy użytkowe
    • Forum Pojazdów Użytkowych
  • Virtual Tuning i Manga Cars
    • Forum Virtual Tuning - VT
    • Forum Manga Cars - Pixel Cars
  • Modelarstwo Samochodowe
    • Forum Modelarstwa Samochodowego
  • Rysowane Samochody
    • Ogólnie o rysowaniu
    • Stock
    • Tun
    • RS Concept
    • Zawody
  • Inne
    • Konkursy na forum
    • Przywitaj się :)
    • Hydepark
    • Fotografia
    • Auto Filmy: filmy motoryzacyjne
    • Auto tapety, gry i wygaszacze motoryzacyjne
    • Zloty, imprezy, targi motoryzacyjne
    • Sprawy organizacyjne
  • Ogłoszenia motoryzacyjne
    • Giełda samochodowa
    • Giełda części
    • Usługi motoryzacyjne
    • Praca w motoryzacji
    • Pozostałe motoryzacyjne
    • Ogłoszenia drobne

Blogi

Brak wyników

Brak wyników


Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki, które...


Data utworzenia

  • Od tej daty

    Do tej daty


Ostatnia aktualizacja

  • Od tej daty

    Do tej daty


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Od tej daty

    Do tej daty


Grupa podstawowa


Profil Facebook


Profil Twitter


Strona internetowa


GG


Skype


Mój samochód


Lokalizacja


Prawko od


Zainteresowania


Profesja


Kilka słów o mnie

Znaleziono 16 wyników

  1. Napiszę parę słów o Cougarze drugiej generacji, bo akurat taki samochód jest w moim garażu. Zarówno pierwsza, jak i druga generacja Cougara bazowała na Fordach Mustangach. Miały silniki i skrzynie biegów z Mustangów, ale były nieznacznie dłuższe i miały dłuższe rozstawy osi. W 1971 roku zaczęto produkcję Cougara drugiej generacji. Był lżejszy od poprzednika, miał o jeden cal dłuższy rozstaw osi, a przednie lampy już się nie chowały za podnoszonymi "klapkami". Był kabriolet i coupe, model podstawowy, XR7 i GT. Tylko trzy silniki, wszystkie V8, były w ofercie Mercurego: Standardowy Windsor 351 mający 240 KM brutto, 351 Cleveland 285 KM i 429 Cobra Jet, 370 KM. W 1972 roku zmieniły się normy dotyczące podawania mocy przez producentów. Już nie wolno było podawać mocy "brutto", czyli gołych silników bez osprzętu, ale zaczęto podawać moc "netto", czyli faktyczną moc, jaką silnik produkuje po podłączeniu wszystkich akcesoriów, jak prądnica, wiatrak chłodnicy itd itp. Przestano też oferować największy silnik i w 72 były tylko dwa, albo raczej jeden, Windsor 351, w dwóch wersjach. standardowy, z dwugardzielowym gaźnikiem, mający 165 KM i Cobra Jet, z czterogardzielowym gaźnikiem, mający 270 KM. Nadal oferowano wersję XR7, mającą lepsze wyposażenie od podstawowego modelu, między innymi obrotomierz, amperomierz, wskaźnik ciśnienia oleju itp. W roku 73 niewiele się zmieniło, a od 74 roku zaczęto produkować trzecią generację Cougara, bazującą na Fordzie Torino. Produkcja tego auta wynosiła odpowiednio: 1971: 62,864 1972: 53,702 1973: 60,628 sztuk.
  2. Polski Fiat 125p Coupé Polski Fiat 125p Coupé to prototyp polskiego samochodu sportowego opracowany w warszawskiej Fabryce Samochodów Osobowych w roku 1971. Nadwozie typu coupé zostało opracowane przez Zdzisława Wattsona. Kabina pasażerska zapewniała miejsce na podróż dla czterech pasażerów, przy czym na tylnej kanapie było ono dość ograniczone. Ponieważ samochód wyposażony był w dwudrzwiowe nadwozie, dostęp do tylnej kanapy możliwy był po odchyleniu foteli kierowcy lub pasażera do przodu. Wnętrze zostało zaprojektowane w sposób zapewniający stosunkowo dobrą widoczność we wszystkich kierunkach. Polski Fiat 125p Coupé charakteryzował się dość pojemnym jak na swoją klasę bagażnikiem. Znaną wadą prototypu były tylne resory piórowe wystające poza obrys nadwozia. W stosunku do Fiata 125p na którym przy konstrukcji prototypu się opierano, zmniejszono koło kierownicy, zwiększono szerokość ogumienia oraz zamontowano mocniejszy silnik. Silnik o pojemności 1500 cm3 osiągał moc 90 KM przy 6500 obr/min. Moc była przenoszona na tylne koła za pomocą czterobiegowej, manualnej skrzyni biegów. Prędkość maksymalna wynosiła ponad 170 km/h.
  3. Dodge Charger III Dodge Charger był odpowiedzią Dodge’a na nową modę samochodów typu muscle car zapoczątkowaną przez Pontiaca GTO. Bazą dla Chargera był średniej wielkości Dodge Coronet oparty na płycie podłogowej Chrysler B-body. Pierwszy model zjechał z taśm produkcyjnych w 1966 roku, cechował się 2-drzwiowym nadwoziem typu fastback. Produkcję Chargera zakończono w 1978, powstały cztery generacje modelu. Ostatnia z nich oparta została na Chryslerze Cordoba. Dodge Charger '1971: III generacja: Trzecia generacja Chargera zadebiutowała jako rocznik 1971. Dodge Charger R/T '1971: Cechowała się zupełnie nowym nadwoziem z dwuczęściową atrapą chłodnicy. Chowane reflektory przednie zniknęły z listy wyposażenia standardowego, wciąż były jednak dostępne jako opcja. W tym samym roku nastąpiło scalenie linii Chargera i Coronet. Wszystkie 4-drzwiowe pojazdy Dodge'a oparte na płycie podłogowej B-body otrzymały nazwę Coronet, 2-drzwiowe zaś Charger. Dodge Charger R/T Hemi 1971: Był to ostatni rocznik z silnikiem 426 HEMI. Rozstaw osi wynosił 2921 mm, długość nadwozia zaś 5217 mm. Z powodu gwałtownego wzrostu cen paliw i taryf ubezpieczeniowych rozpoczęło się sukcesywne zmniejszanie mocy jednostek napędowych. Moc silnika 5.2 318 zmalała do 157 KM (118 kW), moment obrotowy do 352 Nm. Wersja 6.3 383 z gaźnikiem 4-gardzielowym generowała 253 KM (186 kW) i 440 Nm, z gaźnikiem 2-gardzielowym zaś 193 KM (142 kW) i 414 Nm. Najsłabszy wariant R6 3.7 225 osiągał 112 KM (82 kW) i 251 Nm, wersja 426 HEMI produkowała 335 KM (246 kW) i 529 Nm, 7.2 440 zaś 309 KM (227 kW) i 542 Nm. Pojazd corocznie poddawany był drobnym zmianom, w 1972 wersję R/T zastąpiono przez pakiet "Rallye". Źródło: Wikipedia Dodge Charger Super Bee 440 Six-Pack 1971: Dodge Charger '1972: Dodge Charger Rallye 340 Magnum '1972: Dodge Charger SE '1973: Dodge Charger SE '1974:
  4. Lamborghini Miura P400 SV Lamborghini Miura P400 SV to sportowe coupé produkowane przez Lamborghini w latach 1971 - 1972. Model został zaprojektowany przez Marcello Gandiniego i zaprezentowany w 1971 na Geneva Motor Show. Następca Miury P400 S. Na Salonie w Genewie w 1971 roku firma Lamborghini zaprezentowała ostatnią i uważaną za najlepszą wersję Miury, czyli model P400 SV. Lamborghini Miura P400 SV '1971–72: Z zewnątrz najbardziej widoczną zmianą jest brak "rzęs" wokół przednich świateł. Delikatnie skorygowano również przednie wloty powietrza. Dodatkowo - by pomieścić szersze opony - tylne nadkola zostały poszerzone o 13 cm. Zmiany znajdziemy również w środku. Dopiero w tym modelu klimatyzacja i radio były wyposażeniem standardowym. Najważniejsze zmiany zaszły pod maską. W Miurze P400 i P400 S silnik i skrzynia biegów posiadały wspólny system olejowy. W większości egzemplarzy SV został on rozdzielony, dodatkowo system smarowania silnika wykorzystywał suchą miskę olejową, co zapewniało dopływ oleju przy dużych przeciążeniach. Takie rozwiązanie oraz rozdzielony system smarowania wydatnie zwiększa żywotność układu napędowego. Silnik również zyskał na mocy i uzyskiwał 283 kW (385 KM). Przyrost uzyskano dzięki zastosowaniu nowych zaworów, wałków rozrządu i gaźników. Nowy silnik wykazywał większe spalanie, dlatego można było zamówić 110-litrowy zbiornik zamiast 77-litrowego. Innym, opcjonalnym wyposażeniem był dyferencjał z ograniczonym poślizgiem, czyli tzw. "szpera" , zapewniający lepsze przenoszenie mocy na koła, choć niewiele egzemplarzy zostało w nią wyposażone. Konsekwencją wprowadzenia szerszych opon była konieczność przeprojektowania zawieszenia. Zwiększono także rozstaw tylnych kół. Oczywiste jest to, że dzięki zmianom pojazd prowadził się znacznie lepiej. W standardzie montowano wentylowane tarcze hamulcowe o średnicy 267 mm. Miura SV była w latach produkcji najszybszym seryjnym samochodem i jednocześnie pierwszym osiągającym 300 km/h. Miura P400 SV była produkowana tylko na zamówienie, powstało 150 sztuk, z czego 21 poszło za ocean. Na tym modelu zakończyła się produkcja Miury, auta które, według wielu zrewolucjonizowało świat aut sportowych. Równolegle z modelem SV w Genewie pokazano prototyp Countacha, czyli kolejnego supersamochodu Lamborghini. Źródło: Wikipedia Lamborghini Miura P400 SV UK-spec '1971–72:
  5. Lamborghini Miura P400 S Lamborghini Miura P400 S to samochód sportowy marki Lamborghini, produkowany w latach 1969 – 1971. Następca Miury P400. Zaprezentowany na Salonie w Genewie 1969. Po wyprodukowaniu 475 szt. mającej wiele wad Miury P400 Lamborghini postanowiło zmodyfikować auto i tak powstała Miura P400 S. Lamborghini Miura P400 S '1969–71: Zmiany na zewnątrz są jedynie symboliczne. Zastosowano chromowane obramówki wokół szyb i przednich świateł oraz literę S z tyłu i zamontowano nowe spinnery. Nieco więcej czasu poświęcono wnętrzu. Choć Miura P400 S nie została komfortową limuzyną, jednak warunki w jej wnętrzu z pewnością stały się bardziej cywilizowane, szczególnie za sprawą uszczelnionej przegrody silnika. Miura P400 S miała w standardzie elektryczne szyby. Lista opcji zaczynała się od radia przez klimatyzację, 3-punktowe pasy bezpieczeństwa, kończąc zaś na firmowym komplecie walizek. Najważniejsze zmiany nie są jednak niewidoczne na pierwszy rzut oka. 125 pierwszych egzemplarzy P400 S było oparte na ramie ze stalowej blachy o grubości 0,9 mm. Jednak taka konstrukcja nie była dostatecznie sztywna,więc od egzemplarza nr. 125 zastosowano blachę o grubości 1 mm, co zwiększyło masę do 1245 kg. Przednia i tylna część karoserii wykonana jest z aluminium, a dach i drzwi ze stali. Przeprojektowano tylne zawieszenie, obniżając je i utwardzając. Pojazd wyposażono w nowe, niskoprofilowe opony Pirelli Cinturato. W późniejszych egzemplarzach montowano także wentylowane tarcze hamulcowe. Zmianom uległ także silnik. Zastosowano nowe gaźniki, z których już nie kapało paliwo, tak jak we wcześniejszej Miurze. Moc wzrosła do 272 kW (370 KM), wzrósł także moment obrotowy, co spowodowało znaczną poprawę osiągów. Dzięki przeróbce wydechu nieznacznie powiększył się bagażnik. Miura P400 S była produkowana w latach 1969 - 1971. W tym czasie zbudowano 140 egzemplarzy. Źródło: Wikipedia Lamborghini Miura P400 S UK-spec '1970–71:
  6. Ligier JS2 Ligier JS2 to samochód sportowy produkowany przez francuską firmę Ligier w latach 1971-1975. W 1969 roku marka Ligier zaprezentowała coupé JS1. Model JS1 nie wszedł jednak do produkcji. W 1971 r. do produkcji wszedł udoskonalony model JS2. Ligier JS1 '1969–70 : Model ten dostępny był jako 2-drzwiowe coupé. Do jego napędu używano silnika V6 o pojemności 3,0 l (2965 ccm). Samochód ten osiągał moc 180 KM/133 kW) at 6500 obr/min i maksymalny moment obrotowy 245 Nm przy 4000 obr/min. Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 5-biegową manualną skrzynię biegów. Ligier JS2 ważył niecałą tonę (970 kg) i potrafił się rozpędzić do 240 km/h. Ligier JS2 '1971–75:
  7. Škoda 120 S Škoda 120 S (typ 728) to limitowana seria sportowych samochodów produkowana na bazie podstawowego modelu Škoda 110 w latach 1971 - 1974. Škoda 120 S Rallye (Type 728) '1971–1974: Škoda 120 S pojawiła się na rynku w 1971. Jej podstawowa wersja posiadała silnik o pojemności 1172 ccm, mocy 64 KM przy 5250 obr./min oraz maksymalnym momencie obrotowym wynoszącym 91 Nm przy 4000 obr./min. Samochody te przystosowano do udziału w rajdach. Pojemność silnika w wersji 120 S Rallye wzrosła do 1297 ccm, moc silnika zwiększono do 120 KM osiaganych przy 7000 obr./min, a maksymalny moment obrotowy wynosił 107 Nm przy 5000 obr./min W krótkim okresie produkcji wyprodukowano zaledwie 100 egzemplarzy tych sportowych pojazdów.
  8. BMW 1800 Kolejnym samochodem który dołączył do gamy modeli Neue Klasse było BMW 1800 wprowadzone na rynek w 1963 roku. BMW 1800 '1963–1968: W bazowej wersji napędzany był silnikiem M10 o pojemności 1,8 litra i mocy maksymalnej 90 KM (66 kW). Powstała także ulepszona wersja modeli 1800, nosiła ona nazwę 1800 TI (Turismo Internazionale) i została przygotowana we współpracy z firmą Alpina. W silniku zastosowano podwójne gaźniki bocznossące Solex PHH oraz inny typ tłoków zwiększając tym samym stopień kompresji i zarazem moc maksymalną do 110 KM (81 kW), masę własną całego pojazdu obniżono zaś do 990 kg. BMW 1800 '1963–1968: Oprócz tego w 1964 roku wprowadzono do produkcji wyczynowy model 1800 TI/SA wyposażony w jeszcze bardziej zmodyfikowany silnik z dwoma gaźnikami Weber o mocy maksymalnej 130 KM (96 kW), masę własną obniżono do 970 kg, powstało tylko 200 egzemplarzy. BMW 1800 TI '1964–1966: W 1966 jako opcję zaczęto oferować automatyczną skrzynię biegów. Rok później model przeszedł facelifting, wygląd nadwozia upodobniono do BMW 2000. Produkcję zakończono w 1971 roku. BMW 1800 TI/SA '1964–1965:
  9. Ford Pinto Ford Pinto to subkompaktowy samochód osobowy produkowany pod marką Ford Motor Company w latach 1971–1980. Początkowo dostępny był jako 2-drzwiowy fastback, w późniejszych latach do oferty dodano wersje hatchback oraz (sprzedawana pod nazwą Runabout) oraz kombi. Głównymi rywalami w segmencie były samochody AMC Gremlin i Chevrolet Vega oraz importowane modele Volkswagena, Datsuna czy też Toyoty. Do stycznia 1971 sprzedano ponad 100 000 egzemplarzy Pinto. Największy poziom produkcji osiągnięto w roku 1974, kiedy to powstało 544 209 samochodów. W ostatnim roku produkcji (1980) fabryki opuściło 68 179 egzemplarzy. Mercury oferował także bliźniaczą wersję modelu, nosiła nazwę Bobcat. Trafiła ona do sprzedaży w roku 1974 (Kanada) i w marcu 1975 (USA). Każdy rocznik (z wyjątkiem 1980) dostępny był z dwoma różnymi silnikami. Przez pierwsze pięć lat produkcji oferowane były wyłącznie jednostki R4. Ford praktycznie co roku zmieniał wartości mocy maksymalnej. Źródło: Wikipedia
  10. Mitsubishi Galant FTO Mitsubishi Galant FTO to sportowy samochód osobowy produkowany przez japońską firmę Mitsubishi w latach 1971–1974. Model ten dostępny był jako 2-drzwiowe coupé. FTO oparto na podwoziu pierwszej generacji Mitsubishi Galant, skróconym o 12 cm (5 cali) dla dodatkowej zwinności i lekkości. Do napędu Galanta FTO używano silników R4 o pojemnościach 1,4 (86 lub 95KM (63 lub 70 kW)) oraz 1,6 litra (100KM (74 kW) lub 110KM (81 kW)). Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4-biegową manualną skrzynię biegów.
  11. Alfa Romeo Montreal Alfa Romeo Montreal to samochód sportowy typu coupe produkowany w latach 1971-1977 w krótkich seriach przez włoską firmę Alfa Romeo we współpracy z firmą Bertone. Historia modelu: Projekt "Alfy Romeo Montreal" powstał z okazji targów Expo '67. Został zbudowany wspólnie z firmą projektową Bertone. Na początku nikt nie podejrzewał, że ten samochód trafi do produkcji seryjnej, jednak tak właśnie się stało. Wersja produkcyjna została zaprezentowana oficjalnie na Salonie Samochodowym w Genewie w 1970 roku. Alfa Romeo Montreal Expo Prototipo (105) '1967: W produkcję tego modelu były zaangażowane trzy zakłady. Fabryka Alfy Romeo w Arese wykonywała wytłoczki nadwozia. Spawano i zgrzewano z nich nadwozie w zakładach Bertone w Caselle, były one następnie lakierowane w Grugliasco koło Turynu. Po czym w wysuszonych nadwoziach montowano wyposażenie wnętrza i akcesoria zewnętrzne. Tak skompletowane nadwozie przewożono do Arese, gdzie odbywał się montaż zespołów mechanicznych. Alfa Romeo Montreal napędzana była przez silnik V8 o pojemności 2,6 l (2593 cm³), który osiągał moc 200 KM (147 kW) przy 6500 obr/min i maksymalny moment obrotowy: 255 Nm przy 4750 obr/min. Montreal przyspieszał 0-100 km/h w 7,6 s i rozpędzał się do 220 km/h. W 1971 wyprodukowano 668 egzemplarzy. Rekordowy wynik zanotowano w 1972 roku - 2377 sztuk. W 1973 nastąpiło załamanie rynku samochodów ekskluzywnych i sportowych, wywołane kryzysem energetycznym. Dlatego poziom produkcji spadł do kilkuset sztuk w skali rocznej. I tak powstało w 1973 - 302 szt., w 1974 - 205 szt., w 1975 - 323 szt., w 1976 - 23 szt., a w 1977 - 27 sztuk. Daje to łączną liczbę 3925 egzemplarzy.
  12. De Tomaso Mangusta De Tomaso Mangusta to samochód sportowy produkowany przez włoską firmę motoryzacyjną De Tomaso w latach 1967-1971. De Tomaso Mangusta zastąpił model Vallelunga, oparty jest na tej samej płycie podłogowej. Nazwa "Mangusta" pochodzi od mangust, zwierząt, które mogą polować i zjadać kobry. Nazwa ta została nadana według pogłosek z powodu tego, że De Tomaso zostały obiecane silniki od Forda, które zaczęły być jednak montowane w samochodzie Shelby Cobra. Mangusta został zastąpiony w roku 1971 przez znacznie tańszy w produkcji model Pantera. Obecnie istnieje mniej niż 200 z około 400 łącznie zbudowanych egzemplarzy modelu. Początkowo montowano silniki Ford 289 V8. Na rynku północnoamerykańskim centralnie montowano jednostkę Ford 302 V8 osiągającą moc 302 KM. Napęd przenoszony był poprzez 5-biegową manualną skrzynię biegów na oś tylną. Nadwozie zaprojektował Giorgetto Giugiaro. Zarówno na przedniej jak i tylnej osi zamontowano hamulce tarczowe. Prędkość maksymalna samochodu wynosiła 250 km/h (155 mph). W latach produkcji Mangusta był samochodem stosunkowo tanim. Procentowy rozkład masy równy 32/68 powodował że samochód źle się prowadził. Samochód krytykowany był również za bardzo niski prześwit.
  13. Maserati Bora Maserati Bora to pierwsze w historii Maserati 2-osobowe coupé z centralnym silnikiem, jego nazwa nawiązuje do rześkiej bryzy wiejącej znad wschodniego wybrzeża Adriatyku. Wkrótce po przejęciu marki przez Citroëna powstał koncept super samochodu z centralnym silnikiem. Najwięksi rywale Maserati mieli już w swej ofercie takie pojazdy: Lamborghini Miura, De Tomaso Mangusta a Ferrari już nad takim pracowało. Prototyp zaprojektowany przez Giorgetto Giugiaro był gotowy latem 1969, natomiast wersja produkcyjna została zaprezentowana w 1971 na salonie samochodowym w Genewie, a pierwsze auta trafiły do klientów przed końcem roku. Podwozie samonośne połączono z ramą pomocniczą wspierającą silnik i skrzynie biegów. Zawieszenie było w pełni niezależne. Szeroko wykorzystywano hydraulikę Citroëna: wentylowane hamulce, sprzęgło, wspomaganie kierownicy, regulacja kolumny kierowniczej oraz fotela, podnoszone światła. Źródłem napędu był zamontowany wzdłużnie silnik V8 produkcji Maserati. Początkowo jego pojemność wynosiła 4,7 l (310 KM), od 1974 na rynek amerykański pojemność zwiększono do 4,9 l (300 KM), a w europie oferowano 4,9 l (330 KM). Wielka wagę przywiązano do komfortu oraz wygłuszenia. Silnik został przykryty pokrywami a od kabiny pasażerskiej oddzielały go dwie szyby. Wnętrze w całości wyłożono skórą, w większości egzemplarzy montowano też klimatyzację. Tak wyposażony samochód ze względu na wysoką wagę nie szokował osiągami zwłaszcza w porównaniu z bezpośrednimi rywalami. Prędkość maksymalna to 260 - 275 km/h, przyspieszanie 0 - 100 km/h trwało 6,2 s a do 130 km/h 13,4 s. Produkcję zakończono w 1980 liczbą 524 sztuk w tym 289 z silnikiem 4,7 l.
  14. Zastava 101 (Zastava 1100) Zastava 101 – kompaktowy samochód osobowy z nadwoziem typu hatchback produkowany w zakładach Zastava w Jugosławii, będący rozwinięciem konstrukcji Fiata 128. Produkcję rozpoczęto 15 października 1971 roku, do 2008 roku powstało ponad milion egzemplarzy. Do napędu używano silników R4 o pojemności 1,1, a później także 1,3 l. Moc przenoszona była na oś przednią. Montaż odbywał się także na Żeraniu w FSO (1100p). Bliźniaczym pojazdem była Zastava 128, różniła się ona nadwoziem - była 4-drzwiowym sedanem. W rodzimym kraju wersja 101 znana jest pod potoczną nazwą stojadin, 128 zaś jako osmica. Początki konstrukcji Fiata 128 sięgają początku lat 60. XX wieku, pracowano wówczas nad projektem X1/1. Za prace odpowiedzialny był Dante Giacosa, zakładano by nowy samochód cechował się silnikiem zamontowanym poprzecznie do osi nadwozia i napędzającym koła przednie. Produkcję nowego pojazdu planowano uruchomić w jugosłowiańskiej fabryce Črvena Zastava, gdzie wcześniej powstawały licencyjne modele 750 i 1300. Fiatowi 128 przyznano w 1970 roku tytuł Samochodu Roku. 16 maja 1971 roku ruszyła produkcja Zastavy 128 z 4-drzwiowym nadwoziem typu sedan. Wersję hatchback, nazwaną początkowo Zastava NV (narodowy wóz), zaprezentowano 15 października 1971 roku podczas salonu motoryzacyjnego w Belgradzie. W 1973 roczny poziom produkcji nowej Zastavy przekroczył próg 55 000 egzemplarzy, tym samym przekraczając poziom produkcji modelu 750. Fiat 128 oraz Zastava 101 wyróżniały się nowoczesnym jak na owe czasy silnikiem zaprojektowanym przez Aurelio Lamprediego. W odróżnieniu od pierwowzoru który oferowany było jako 4-drzwiowy sedan oraz 3-drzwiowe kombi, Zastava 101 była pięciodrzwiowym hatchbackiem. Pojazd wyposażony był w składaną tylną kanapę, co podnosiło jego użyteczność i powiększało dostępną przestrzeń bagażową do maksymalnie 1010 dm³. W początkowym okresie produkcji do napędu służył silnik R4 SOHC o pojemności 1116 cm³ o mocy 55 KM co wystarczyło, aby ważący 850 kg samochód rozpędzić do prędkości 140 km/h. Jednostka napędowa cechowała się odlewanymi elementami: wałem korbowym podpartym na pięciu łożyskach głównych, korbowodami oraz blokiem silnika. Głowicę silnika oraz tłoki wykonano ze stopów metali lekkich. Silniki produkowano w fabryce DMB Motori w Rakovicy. Samochód wyposażony był w hydrauliczny układ hamulcowy, na przedniej osi zastosowano hamulce tarczowe, z tyłu zaś bębny. Zawieszenie pojazdu było w pełni niezależne, w przedniej osi wykorzystano zwrotnice kolumnowe typu McPherson ze sprężynami śrubowymi oraz stabilizator poprzeczny, na osi tylnej zastosowano wahacze poprzeczne, resory piórowe oraz amortyzatory teleskopowe. Początkowo pojazd dostępny był w dwóch wersjach wyposażenia, podstawowej Standard (czarna skajowa tapicerka) oraz lepiej wyposażonej De Luxe (czerwona tapicerka foteli, chromowane listwy na drzwiach). W 1976 De Luxe zastąpiona została przez 101L, wersja ta wyposażona była dodatkowo w hamulce ze wspomaganiem, lampę biegu wstecznego, zapalniczkę, rozkładane siedzenia czy też chromowaną atrapę chłodnicy z ozdobami. Od roku 1979 zamiast Standard oferowana była 101B, jedyną różnicą były rozkładane fotele przejęte ze 101L. W tym samym roku powstało prawie 90 000 egzemplarzy modelu. W późniejszym czasie dołączyły do oferty odświeżone wersje 101S i 101SC, zastosowano nowe zderzaki, prostokątne przednie reflektory oraz inną atrapę chłodnicy, małe kołpaki oraz ogrzewanie tylnej szyby. Występował także usportowiony wariant 101 Special - silnik 1300 o mocy 73 KM (53,5 kW), obrotomierz i wskaźnik ciśnienia oleju. Wersje 101 GT/GLL 55/65 cechowały się szerszymi zderzakami z wkomponowanymi weń lampami pozycyjnymi i kierunkowskazami, nową atrapą chłodnicy, zmodyfikowanym układem zawieszenia. Po 1983 roku rozszerzono gamę dostępnych wersji o samochód z nadwoziem typu pick-up. Wprowadzono do produkcji nową jednostkę napędową o pojemności 1302 cm³ i mocy maksymalnej 64 KM (47 kW). W 1985 roku nazwę Zastava 101 zmieniono na Jugo Skala (Yugo Skala dla rynków eksportowych). Od 1988 roku z silnikiem 1300 dostępna była 5-biegowa manualna skrzynia biegów, zastosowano także nowe zderzaki z tworzyw sztucznych oraz układ zapłonowy Bosch. W 1997 roku fabrykę opuściło 2725 egzemplarzy Skali 101 oraz 1757 Skali 128. W 1999 roku fabryka Zastavy została zbombardowana przez siły NATO. W 2001 roku zrezygnowano z nazwy Yugo na rzecz historycznej marki Zastava. Dwa lata później, w 2003, zakończono produkcję 4-drzwiowej Zastavy 128. W maju 2008 roku zaprezentowano ostatnią wersję Skali 55, zastosowano nowy typ foteli przednich oraz zmodernizowano wygląd deski rozdzielczej. Produkcja serii 101 została zakończona dnia 20 listopada 2008 roku. Przez 37 lat produkcji taśmy montażowe zakładu w Kragujevacu opuściło 1 045 258 egzemplarzy 101 i 228 274 egzemplarze sedana 128. Pojazd montowany był także w Egipcie w Cairo's El Nasco. Produkcja odbywała się w systemie CKD, importem zajmowała się firma Jugo Misir Trade. Pojazd eksportowany był także do krajów bloku wschodniego jak i do Europy Zachodniej, we Francji ze względu na brak praw do trzycyfrowej nazwy z cyfrą 0 po środku oferowany był jako Zastava 1100 lub 1300. Od 1982 pojazd oferowany był w Wielkiej Brytanii, początkowo jako Zastava 1100/1300, później zaś wersja 3-drzwiowa otrzymała nazwę Yugo 311 lub 313, 5-drzwiowa zaś 511 lub 513 (w zależności od silnika). Zastava Yugo 311 Zastava 1100P Od 1973 do 1983 roku samochód montowano w Polsce w FSO pod nazwą Zastava 1100P. Model wprowadzono do oferty FSO jako sposób na powiększenie oferty produkowanych pojazdów, na wybór Zastavy jako producenta wpłynął fakt wcześniejszej współpracy między Polską a Jugosławią (produkcja podzespołów samochodowych, porozumienie pomiędzy producentami autobusów). Jako miejsce produkcji posłużyły hale fabryczne zwolnione po zakończeniu produkcji Warszawy i przeniesieniu produkcji Syreny do Bielska-Białej. Zakładano, że fabrykę ma opuszczać rocznie od 7 do 10 tysięcy egzemplarzy. W roku 1978 przeprowadzono drobny facelifting nadwozia, odświeżono wygląd atrapy chłodnicy, tapicerki oraz zrezygnowano z uchylanych szybek w drzwiach bocznych. W Polsce dokonano uzupełnienia gamy samochodu o model 3-drzwiowy, który nazwano Zastava 1100 Mediteran. Jego produkcję rozpoczęto pod koniec 1980, zastosowano dłuższe o 11 cm drzwi przednie, tapicerkę z dwudrzwiowego Fiata 128 oraz składane przednie fotele ułatwiające zajmowanie miejsc na tylnej kanapie. W porównaniu z wersją 5-drzwiową, pojazd był o 15 kg lżejszy. Zastava 1100 Mediteran przez pierwszy rok produkcji była wytwarzana tylko i wyłącznie w Polsce. Nadwozie Zastavy 1100 Mediteran produkowano początkowo w Kielcach. Pomimo montażu aut w kraju prawie przez cały okres wytwarzania trzeba było płacić za niego dewizami w tzw. eksporcie wewnętrznym, ale przez okres od roku 1982 do 1983 auta były dostępne w sieci Polmozbyt za złotówki. Od 1975 do 1979 roku w zakładzie nr 1 FSO powstało ponad 36 000 egzemplarzy Zastavy 1100p.
  15. [h=1]Porsche in Le Mans 1971: The race of records[/h]
  16. [h=1]1971 Chevrolet Camaro: Mary Pozzi, Queen of Grip - BIG MUSCLE[/h]
×