Skocz do zawartości

Znajdź zawartość

Wyświetlanie wyników dla tagów '1968' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj przy użyciu nazwy użytkownika

Typ zawartości


Forum

  • Motoryzacja forum
    • Ogólnie o samochodach
    • Nasze pojazdy
    • Zakup samochodu - jakie auto kupić?
    • Ubezpieczenie OC, AC, NNW, Assistance
    • Testy samochodów
    • Niusy motoryzacyjne
    • Tuning
    • Własny biznes
    • Prawo w motoryzacji
    • Bezpieczeństwo na drodze
    • Forum 4x4, Terenowe, Off-road, Pick up
    • Samochody zabytkowe
    • Forum Caravaning
    • Sprzęt elektroniczny i soft
  • Problemy techniczne
    • Alufelgi, felgi i opony
    • Silnik, układ napędowy, chłodzenia i paliwowy
    • Podwozie, zawieszenie, układ kierowniczy i hamulcowy
    • Wnętrze samochodu, wentylacja, klimatyzacja
    • Elektryka i elektronika samochodowa
    • Diagnostyka samochodowa
    • Zrób to sam
    • Instalacje gazowe, LPG, CNG
    • Nadwozie, karoseria, oświetlenie, lakier
    • Inne problemy techniczne
  • Auto Forum
    • Forum Alfa Romeo
    • Forum Audi
    • Forum BMW
    • Forum Citroën
    • Forum Chevrolet i Daewoo
    • Forum Chrysler, Dodge i Plymouth
    • Forum Dacia
    • Forum Fiat
    • Forum Ford
    • Forum Honda
    • Forum Hyundai
    • Forum Jaguar
    • Forum Jeep
    • Forum Kia
    • Forum Lancia
    • Forum Land Rover i Range Rover
    • Forum Lexus
    • Forum Mazda
    • Forum Mercedes
    • Forum MINI
    • Forum Mitsubishi
    • Forum Nissan
    • Forum Opel
    • Forum Peugeot
    • Forum Porsche
    • Forum Renault
    • Forum Rover
    • Forum SAAB
    • Forum Seat
    • Forum Skoda
    • Forum SMART
    • Forum Subaru
    • Forum Suzuki
    • Forum Toyota
    • Forum Volkswagen
    • Forum Volvo
    • Exotic Cars
  • Skutery, motory, motocykle i inne jednoślady
    • Forum Jednoślady: motocykle, skutery, rowery
  • Sporty motorowe
    • Sporty motorowe
  • Pojazdy użytkowe
    • Forum Pojazdów Użytkowych
  • Virtual Tuning i Manga Cars
    • Forum Virtual Tuning - VT
    • Forum Manga Cars - Pixel Cars
  • Modelarstwo Samochodowe
    • Forum Modelarstwa Samochodowego
  • Rysowane Samochody
    • Ogólnie o rysowaniu
    • Stock
    • Tun
    • RS Concept
    • Zawody
  • Inne
    • Konkursy na forum
    • Przywitaj się :)
    • Hydepark
    • Fotografia
    • Auto Filmy: filmy motoryzacyjne
    • Auto tapety, gry i wygaszacze motoryzacyjne
    • Zloty, imprezy, targi motoryzacyjne
    • Sprawy organizacyjne
  • Ogłoszenia motoryzacyjne
    • Giełda samochodowa
    • Giełda części
    • Usługi motoryzacyjne
    • Praca w motoryzacji
    • Pozostałe motoryzacyjne
    • Ogłoszenia drobne

Blogi

Brak wyników

Brak wyników


Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki, które...


Data utworzenia

  • Od tej daty

    Do tej daty


Ostatnia aktualizacja

  • Od tej daty

    Do tej daty


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Od tej daty

    Do tej daty


Grupa podstawowa


Profil Facebook


Profil Twitter


Strona internetowa


GG


Skype


Mój samochód


Lokalizacja


Prawko od


Zainteresowania


Profesja


Kilka słów o mnie

Znaleziono 24 wyników

  1. Lamborghini Miura Roadster Lamborghini Miura Roadster to roadster firmy Lamborghini zaprojektowany przez Marcello Gandiniego. Po raz pierwszy zaprezentowany podczas Bruksela Motor Show w 1968 roku. W przeciwieństwie do modelu 350 GTS, Miura Roadster nie była tylko samochodem bazowym z odciętym dachem. Przeprojektowano tył, zastosowano nowe lampy, wydech. W założeniach Miura Roadster miała osiągać 280 km/h i przy okazji nie urwać głowy kierowcy. Zmieniono kąt nachylenia przedniej szyby oraz zmniejszono jej wysokość o 3 cm. Wewnątrz przeniesiono przyciski z podsufitki na deskę rozdzielczą. Silnik i układ jezdny zapożyczono z Miury P400. Samochód zaprezentowano na salonie w Brukseli 1968. Wzbudził spore zainteresowanie wśród potencjalnych klientów. Jednak firma Lamborghini nie podjęła się rozpoczęcia produkcji seryjnej. Jedyny egzemplarz Miury Roadster został sprzedany korporacji ILZRO zajmującej się produkcją stopów metali dla przemysłu motoryzacyjnego. Firma wykorzystała auto w celach reklamowych. Auto zmodernizowano. Większość standardowych elementów zastąpiono odpowiednikami z cynku. Samochód pomalowano na ciemnozielony kolor, co w połączeniu z czarnym podkładem dało ciekawy efekt. Wnętrze obszyto skórą w kolorze wielbłąda. Nadzorował to wszystko John Foster - jeden z projektantów Forda. Pojazd otrzymał nazwę ZN-75, jest to nazwa katalogowa stopu cynku. Miura ZN-75 reklamowała firmę ILZRO do 1981 roku, kiedy to przekazano ją bostońskiemu Muzeum Transportu, jednak nie pozostała tam na zawsze. Po odrestaurowaniu wielokrotnie zmieniała właścicieli. Obecnie jest w rękach francuskiego kolekcjonera z Nowego Yorku. Źródło: Wikipedia
  2. Dodge Charger II Dodge Charger był odpowiedzią Dodge’a na nową modę samochodów typu muscle car zapoczątkowaną przez Pontiaca GTO. Bazą dla Chargera był średniej wielkości Dodge Coronet oparty na płycie podłogowej Chrysler B-body. Pierwszy model zjechał z taśm produkcyjnych w 1966 roku, cechował się 2-drzwiowym nadwoziem typu fastback. Produkcję Chargera zakończono w 1978, powstały cztery generacje modelu. Ostatnia z nich oparta została na Chryslerze Cordoba. II generacja: Dodge Charger '1968: Dodge Charger R/T '1968: 1968 W roku 1968 cała gama modeli opartych na płycie podłogowej Chrysler B-body została przeprojektowana. Chrysler przy projektowaniu nadwozia wykorzystał nowy nurt stylistyczny coke bottle. Wnętrze pojazdu zostało zmienione. Podstawowym źródłem napędu był silnik V8 318 o mocy maksymalnej 233 KM (172 kW) i momencie obrotowym 461 Nm. Jednostka V8 6.3 (383) dostępna była w wersji z gaźnikiem 2-gardzielowym (moc 294 KM, moment obrotowy 529 Nm oraz 4-gardzielowym (moc 335 KM, moment 576 Nm). Osiągi wersji 426 HEMI i 440 pozostały niezmienione. Rozstaw osi wynosił 2972 mm, długość nadwozia zaś 5283 mm. Od połowy roku 1968 dostępny był silnik R6 3.7 (225) o mocy 147 KM (108 kW) i momencie obrotowym 292 Nm. W roku 1968 zaprezentowano także wersję Charger 500 - cechowała się ulepszoną aerodynamiką nadwozia, dostępna była tylko z silnikami V8 440 i 426 HEMI. Dodge Charger R/T 426 Hemi '1968: 1969 Dla rocznika 1969 przygotowano zestaw niewielkich zmian, główną z nich było przestylizowanie przedniego grilla. Moc jednostek napędowych pozostała niezmieniona. Bazowy źródłem napędu był silnik R6 3.7 (225). W 1969 Dodge rozpoczął testy wersji Charger Daytona - cechowała się ona nadwoziem z przedłużoną o 18 cali (460 mm) przednią częścią, charakterystycznym noskiem. Jako podstawowe źródło napędu służył silnik V8 440, opcjonalnie dostępny był 426 HEMI. Dodge Charger '1969: Dodge Charger R/T '1969: Dodge Charger Daytona HEMI '1969: 1970 Rocznik 1970 charakteryzował się przestylizowanym pasem przednim nadwozia oraz nieznacznie odświeżonym wnętrzem. Nowością była wersja V8 440 Six-Pack wyposażona w silnik o mocy 396 KM (291 kW) i momencie obrotowym 664 Nm zasilany przez trzy 2-gardzielowe gaźniki. Źródło: Wikipedia Dodge Charger 500 '1970: Dodge Charger RT SE '1970: Dodge Charger RT 426 Hemi '1970:
  3. Citroën Méhari Citroën Méhari to samochód osobowy, produkowany przez firmę Citroën w latach 1968 - 1987. W ciągu 19 lat produkcji wyprodukowano zaledwie 144 953 egzemplarzy. Citroën Méhari '1968–70: Konstrukcja Citroëna Méhari jest identyczna z 2CV. Jedyną zasadniczą różnicą jest nadwozie, wykonane z tworzyw sztucznych. Rurową ramę przyspawano do pomostu ze stalowych rurek i zamontowano na niej przewiewną karoserię z tworzywa. Na uwagę zasługują skórzane paski do zabezpieczania maski silnika przed otwarciem. Ponadto auto umożliwiało szybki demontaż drzwi. W efekcie powstał w super lekki samochód, który po przedstawieniu kierownictwu Citroëna wszedł do produkcji pod koniec 1967 roku. Zadebiutował w marcu 1968 roku, lecz jego prawdziwa premiera miała miejsce dopiero na wystawie samochodów w Paryżu. Citroën Méhari miał niezależne zawieszenie kół i hamulce bębnowe. Nowy przód samochodu zamontowano w 1978 roku, a w następnym roku dodano jeszcze wyposażenie z wersji LN, oraz przednie hamulce tarczowe z wersji Ami. Napędzany był silnikiem z wozu Dyane 6: 2-cyl. 602 cm3 (26 KM przy 5400 obr./min., lub po 1987 roku - 29 KM przy 5750 obr./min.). Citroën Méhari '1970–78: Pojazdów tych używały żandarmeria i wojsko dzięki czemu w latach 1972 - 87 sprzedano 11 457 wozów. Samochód ten przewoził czteroosobowe oddziały rannych, spadochroniarzy i radiooperatorów. W 1979 nadszedł czas na wersje 4x4 (29 KM) o nisko umiejscowionym środku ciężkości i z redukcją. Koło zapasowe umocowano na masce z przodu. Wszystkie koła miały niezależne zawieszenie na sprężynach śrubowych i amortyzatorach hydraulicznych. Karoseria była ta sama co w wozach 2x4, z lekką brezentową plandeką; mieściła 2 lub 4 osoby. Citroën Méhari 4x4 sprawdził się jako medyczna asysta rajdu Paryż-Dakar. Produkowano go - łącznie z limitowaną serią Méhari Azur aż do 1987 roku we Francji, później montaż przeniesiono do Belgii a jeszcze później do Hiszpanii i Portugalii. Źródło: Wikipedia Citroën Méhari '1978–87: Citroën Méhari 4x4 '1979–83:
  4. Audi 100 C1 (F104) Audi 100 to samochód klasy wyższej produkowany przez Audi w latach 1968–1994. Audi 100 (C1) '1968–73: Pierwsza generacja Audi 100 została po raz pierwszy ukazana 26 listopada 1968 roku. Samochód ten, zaprojektowany przez Ludwika Krausa, stał się przebojem dzięki wysokiej jakości użytych materiałów, dobrym właściwościom jezdnym oraz przestronnemu wnętrzu. Pierwsza generacja produkowana była jako 4-drzwiowy sedan oraz eleganckie, 2-drzwiowe coupé. Audi 100 (C1) '1973–76: Oferowane były czterocylindrowe silniki o pojemności od 1,8 do 1,9 l (od 80 do 115KM). Moc przenoszona była na koła przednie za pomocą 4-biegowej skrzyni manualnej lub 3-biegowego automatu. Łącznie sprzedano ponad 800 000 sztuk Audi 100 pierwszej generacji. W 1976 roku wprowadzona została druga generacja modelu 100. Audi 100 Coupe S (C1) '1970–76: Audi 100 LS 2-drzwiowy US-spec (C1) '1968–76: Audi 100 2-drzwiowy US-spec (C1) '1973–76:
  5. Witam. Chciałem Wam pokazać mój najnowszy rysunek. Mamy konkurs na auto marzeń. A że ja motoryzacyjnych marzeń mam wiele to poza pracą która pójdzie na konkurs zrobiłem jeszcze jedną. Do wykonania rysunku użyłem pasteli suchych, oraz czarnej kartki formatu A3. Oto rysunek: A kto jeszcze nie był tego zapraszam: https://www.facebook.com/drawingsbyskori
  6. Lamborghini 400 GT 2+2 Lamborghini 400 GT 2+2 jest sportowym coupe firmy Lamborghini z miejscami w układzie 2+2. Jest to następca modelu 350 GT. Model ten po raz pierwszy został zaprezentowany w marcu 1966 roku w Genewie. W 3 lata po założeniu firmy, zarząd podjął decyzję o zbudowaniu 4-osobowego samochodu w oparciu o nadwozie i podwozie 350 GT, wykorzystując nowy silnik o pojemności 3,9 l. W ten sposób powstał 400 GT 2+2. Dokładniej mówiąc nadwozie i podwozie pochodzi od 400 GT, który z kolei bazuje na podzespołach 350 GT. Opisywany pojazd oraz jego brat 400 GT powstawały bowiem równolegle. Oba razem z Miurą zostały zaprezentowane na Salonie w Genewie w 1966 r. 400 GT to był duży samochód, więc nie trzeba było go powiększać, by w środku zmieściły się 4 osoby. Ma ponad 460 cm długości. Po prostu za oparciami przednich foteli wygospodarowano miejsce na kanapę przedzieloną wysokim podłokietnikiem. Stało się to kosztem bagażnika, który praktycznie zniknął. Na tylnej kanapie jak to zwykle bywa w coupe 2+2, nie mogli siedzieć ludzie zbyt puszyści i wysocy, pomimo podwyższenia dachu w stosunku do 400 GT. Nie było natomiast problemu z miejscem na nogi, czego nie da się powiedzieć o następcy tego samochodu, czyli Islero. Fotele wykonano z wysokogatunkowej skóry, a elementy konsoli centralnej oraz kierownicę z drewna. Aby obniżyć koszty samochodu ramę oraz nadwozie wykonano ze stali. Jedyną zewnętrzną zmianą było "rozdwojenie" przednich świateł. Zmieniono nieco charakterystykę zawieszenia czyniąc go bardziej miękkim, komfortowym. Silnik 400 GT 2+2 to ten sam, który napędza 400 GT. Ma 12 cylindrów, 3,9 l pojemności i moc 235 kW (320 KM). W stosunku do 400 GT przekonstruowano skrzynię biegów, a dokładniej wydłużono ostatnie dwa przełożenia. Dzięki temu przy identycznym przyspieszeniu 400 GT 2+2 dysponował prędkością maksymalną o 20 km/h większą niż 400 GT (270 km/h). Model ten sprzedawał się nadspodziewanie dobrze. Mury fabryki opuściły 224 sztuki. Ze względu na dużą wytrzymałość aut większość z nich jest na chodzie po dziś dzień i cieszą się wielkim powodzeniem wśród kolekcjonerów. Źródło: Wikipedia
  7. Czerwony Chevrolet Camaro 1968 Silnik 383CI Small Block Chevy Stroker, Edelbrock Intake Turbo 350 automat GM 12-bolt POSI rear axle Wyposażenie MSD MSD 6AL Box i Blaster 2 Gaźnik Holley Street Avenger (ssanie elektryczne) Osłony zaworów filtr powietrza Chrom Podwójny wydech Wspomaganie kierownicy i hamulców Stalowa 2″ Dolot Maska 17″ Felgi Nowe Opony Z3 HTR Sumitomo Kolor Red Sharp, czerń deluxe, fotele kubełkowe Licznik 120mph paliwo mini obrotomierz Dodatkowe mierniki ciśnienia oleju i temperatury wody Kierownica Grant 3B SS, Radio CD Auto w stanie idealnym. Cena: 130.000zł na żółtych tablicach. Kontakt: Kamil Majewski 48604509318 recepcja@dcusa.pl
  8. Opel Diplomat A W lutym roku 1964 Opel wprowadził nową rodzinę flagowych modeli by zastąpić Opla Kapitäna P-LV 1959/1963. Początkowo samochody KAD (Kapitän, Admiral, Diplomat; czasem nazywane "The Big Three" Opla) dostępne były z rzędowymi jednostkami sześciocylindrowymi o pojemności 2,6 l lub 2,8 l, (100 lub 125 PS) oraz pochodzącymi od Chevroleta amerykańskimi silnikami 283-V8 4,6 l (190 PS) do których montowano dwubiegowe automatyczne skrzynie biegów Powerglide. Ten ostatni został wyparty przez motor 327-V8 (5,4 l – 230 PS) w październiku roku 1966. Jako topowy model Opla, Diplomat dostępny był tylko z silnikiem V8. Opel Diplomat (A) '1964–1968: W latach 1965 – 1967 dostępny był także wariant Diplomat Coupé (tylko z silnikiem V8 327). Powstało 347 egzemplarzy tej serii. Coupé oparte było na nadwozie zbudowanym przez Karmanna, cena samochodu wynosiła wówczas 25 000 marek niemieckich (za tą samą kwotę można było kupić siedem Volkswagenów Beetle). Opel Diplomat V8 (A) '1965–1967: We wrześniu 1967 roku rodzina modeli KAD przeszła modernizację. W tym samym czasie wprowadzono wersję HL (Hochleistung – jęz. niem. – wysokie osiągi) silnika R6 2,8 l (140 PS/138 hp) dla modeli Kapitän i Admiral. Samochody znalazły stosunkowo mało zwolenników na rynku europejskim. Od lutego 1964 do listopada 1968 Opel wyprodukował łącznie 89 277 egzemplarzy samochodów z rodziny KAD (24249 Kapitänów, 55 876 Admiralów i 9152 Diplomatów). Dla porównania, ich poprzednik, Kapitän P-LV, sprzedał się w ilości 145 618 egzemplarzy przez taki sam okres. Opel Diplomat V8 Coupe (A) '1965–1967:
  9. Opel Kapitän A W roku 1964 Opel wprowadził nową rodzinę modeli KAD (Kapitän, Admiral, Diplomat). Kapitän służył za podstawę w tej gamie. Do napędu służyły silniki znane z modelu Admiral, głównie 2,6l oraz 2,8l R6. Część Kapitänów otrzymała nawet silniki 4,6l V8 Chevroleta. Na austriacki rynek wypuszczono serię 580 Kapitänów oraz Admiralów z silnikiem 2,5 R6 o mocy 112 KM. Do listopada 1968 fabrykę opuściło 24 249 Kapitänów.
  10. BMW 2002 BMW 2002 był 2-drzwiowym sedanem z silnikiem M10 o pojemności 1990 ccm. Generował on moc maksymalną 100 KM (73,5 kW) w wersji standardowej oraz 130 KM (95,5 kW) w sportowej odmianie 2002tii. BMW 2002 (E10) 1968–1976: Istniała także wersja 2002ti (touring Internationale) wyposażona w silnik zasilany przed dwa bocznossące gaźniki Solex 40 i wyższy stopień sprężania co skutkowało mocą maksymalną 120 KM (88 kW), opcjonalnie nabywca mógł dokupić 5-biegową manualną skrzynię biegów. BMW 2002 ti '1969–1971: BMW 2002 tii '1971–1975: Podobnie jak w przypadku modelu 1602, istniała wersja 2002 Touring – 3-drzwiowy hatchback. BMW 2000 tii Touring 1971–1977: Topową odmianą było BMW 2002 Turbo zaprezentowane w roku 1973 podczas Frankfurt Motor Show, był to pierwszy seryjnie produkowany turbodoładowany samochód osobowy na rynku europejskim. Silnik generował moc 170 KM (125 kW) i maksymalny moment obrotowy 240 Nm co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej 211 kmh. BMW 2002 Turbo (E20) '01.1974-1975: BMW 2002 Cabriolet by Baur '1967–1975:
  11. Nissan Skyline S50/S54/S57 Nissan Skyline S50: Nissan (Prince) Skyline seria S50 była drugim pokoleniem tego samochodu i stała się jednym z bardziej pożądanych aut w Japonii. Pojazdy te były napędzane silnikiem G-1 o mocy 70 KM, który był wersją starego silnika GA-4. Silnik ten odznaczał się pojemnością 1862 cm³. Również była produkowana wersja o mocy 91 KM. W roku 1962 model ten został przestylizowany i nosił nazwę S21S. Model S50 rozwijał się do roku 1963 i sprzedawany był na różnych rynkach pod nazwą A150. W 1966 roku Nissan i Prince połączyły się i S50 ukazał się pod nazwą Nissan Skyline. Model ten był produkowany do roku 1967. S54: W maju 1964 Prince wykreował wyścigowego Skyline’a GT. Opierał się na S54 i został użyty do niego większy 6-cylindrowy rzędowy silnik G7 od Gloria (S40). Samochód potrzebował rozszerzenia rozstawu osi o 8" aby dostarczyć przestrzeni dla większego silnika. Kiedy ogłoszono drugi Japanese Grand Prix, Prince miał nadzieje na zwycięstwo Skyline'a GT-II. Zajęły miejsca od drugiego do szóstego. Głównym jego konkurentem był Porsche 904. Głównie dzięki sukcesowi tego wyścigowego pojazdu, Prince 2000GT (zwany również GT -, GT - B, S54A i S54B) został wypuszczony na japoński rynek. Produkowany był on w dwóch wersjach: - S54A – z silnikiem o pojemności 1988 cm³ o oznaczeniu G7 z pojedynczym gaźnikiem R6, silnik generował moc 106 KM - S54B – z silnikiem o takiej samej pojemności jak wersja A i takim samym oznaczeniu, lecz z potrójnym gaźnikiem R6, silnik ten osiągał nieco wyższą moc 127 KM. Model B cechowały trzy gaźniki Weber 40DCOE-18, blokada mechanizmu różnicowego oraz ogranicznik poślizgu, 5-biegowa manualna skrzynia biegów i wspomaganie hamulców. Zarówno w modelu B jak i A użyto w przednich hamulcach zaciski dwutłoczkowe. S57: W 1967 wyprodukowano następce modelu S50: Skyline S57. Nissan zaopatrzył tę serię w silnik 1487 cm³ OHC o oznaczeniu G15, który osiągał moc 88 KM, był to najpotężniejszy silnik w Japonii w klasie do 1500 cm³. Źródło: Wikipedia
  12. Isuzu 117 Coupé Isuzu 117 Coupé to samochód sportowy produkowany przez japońską firmę Isuzu w latach 1968–1981. Było to 2-drzwiowe coupé. Samochód został zaprojektowany przez słynnego Giorgetto Giugiaro. Był to jeden z pierwszych samochodów japońskich, zaprojektowanych przez tego włoskiego stylistę. 117 Coupé zadebiutował jako prototyp w 1966 roku podczas Salonu Samochodowego w Genewie. W tym samym roku został pokazany również na Salonie Samochodowym w Tokio. Do napędu Isuzu 117 Coupé używano silników R4 o pojemnościach 1,6; 1,8; 2,0 i 2,2l. Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4- lub 5-biegową manualną bądź 3-biegową automatyczną skrzynię biegów. Isuzu 117 Coupe '1968–77: W 1977 roku samochód przeszedł lifting. Zmieniony został m.in. zderzak oraz przednie światła (okrągłe reflektory zastąpiono prostokątnymi). W sumie powstało 86.192 sztuk Isuzu 117 Coupé. Jego następcą został model Piazza, również zaprojektowany przez Giugiaro. Isuzu 117 Coupe '1968–77: Wnętrze Isuzu 117 Coupe: Isuzu 117 Coupe '1977–1981:
  13. Lamborghini Espada 400 GT S1 Lamborghini Espada (hiszp. szpada) to sportowy samochód firmy Lamborghini produkowany w latach 1968-1969; zaprojektowany przez Marcello Gandiniego z Bertone. Po raz pierwszy pokazany na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Genewie w 1968. Lamborghini Espada 400 GT (Seria I) '03.1968–11.1969: Pod koniec lat 70. Ferruccio Lamborghini zlecił zaprojektowanie sportowego auta, którym mogłyby wygodnie podróżować 4 dorosłe osoby. W 1967 pokazano futurystycznego Marzala, który jednak nie spodobał się Ferucciowi. Firma Bertone wkrótce stworzyła prototypową Espadę. Po kilku poprawkach gotowa Espada została zaprezentowana w Genewie w 1968. Nadwozie Espady to kolejne dzieło Marcello Gandiniego. Samochód budzi respekt swoimi wymiarami. Ma prawie 4,75 m długości, 1,9 m szerokości, ale jak przystało na sportowy wóz niecałe 1,2 m wysokości. Kształt nadwozia budzi mieszane uczucia, biorąc pod uwagę kształt pozostałych Lamborghini. Należy jednak zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do Miury, Espada miała zapewniać komfort i przestrzeń dla 4 osób. Na pierwszy rzut oka uwagę zwracają duże powierzchnie przeszklone, które dodatkowo można było powiększyć o szklany dach. Niektóre elementy takie jak zderzaki, listwy wokół szyb były chromowane. Na masce wycięto dwa stożkowe wloty powietrza, które chłodziły kabinę. Za chłodzenie silnika odpowiadał wielki przedni wlot i 4 mniejsze, wycięte w nadkolach. W założeniach Espada miała być stosunkowo tania i niezawodna, a niska masa nie była pierwszorzędnym priorytetem. Dlatego też samochód wykonano ze stali, a jedynym aluminiowym elementem była pokrywa silnika. Rama była produkowana przez firmę Marchesi z Modeny, natomiast nadwozie wykonywano w fabryce Bertone, a całość składano w fabryce Lamborghini w Sant' Agata. Wnętrze Espady było bardzo przestronne. Zgodnie z założeniami samochodem mogły wygodnie podróżować 4 osoby. Całe wnętrze przedzielał tunel, w którym umieszczono wał napędowy. Cały kokpit zaprojektowano ze smakiem i jedynym niezbyt ładnym elementem był plastikowy panel wskaźników. Problemy sprawiała także kiepska wentylacja. Te wady zostały poprawione w Espadzie GTE. Z tyłu wygospodarowano miejsce na bagażnik o pojemności 280 l. Samochód był wyposażony w niezależne zawieszenie ze sprężynami śrubowymi, amortyzatorami olejowymi i drążkami stabilizującymi. Jako opcja dostępne było kompletne zawieszenie firmy Lancomatic. Na owe czasy był to niezwykle nowoczesny system, który dostosowywał swoją pracę do aktualnych warunków drogowych. Ich zasada działania była w zasadzie identyczna jak amortyzatorów Koni FSD, stosowanych w Murcielago i Gallardo. Jednak niewielu właścicieli Espady zdecydowało się na zakup tej nowinki. Pod maską kryje się silnik V12 o pojemności 3939 cm³, znany z 400 GT 2+2 i Miury. Aby zapewnić przestrzeń w kabinie, silnik został przesunięty maksymalnie do przodu, a niska linia maski wymusiła zamontowanie gaźników po bokach głowicy. Moment obrotowy wynoszący 375 Nm przy 4500 obr./min przenosi na tylne koła 5-bieg. manualna skrzynia. 239 kW (325 KM) przy 6500 obr./min przyspiesza auto o masie 1480 kg do "setki" w 6.5 sekundy. Sprzedano 1226 sztuk Espady.
  14. Lamborghini Islero 400 GT Lamborghini Islero to sportowy model Lamborghini, produkowany w latach 1968 – 1969. Samochód ten jest następcą modelu 400 GT. Nazwa Islero pochodzi od byka, który zabił sławnego torreadora Manuela "Manolete" Rodrigueza 28 VIII 1947. Powstało 125 szt. modelu Islero 400 GT. Firma Carrozzeria Toruing, która wcześniej współpracowała z Lamborghini splajtowała, więc wykonanie kolejnego modelu Ferrucio Lamborghini zlecił firmie Carrozzeria Marazzi z Mediolanu. Nadwozie opierało się na przekonstruowanej karoserii modelu 400 GT, dla polepszenia właściwości jezdnych zamontowano szersze opony. Model ten posiadał przestronne, dobrze wyposażone wnętrze. Standardowo montowano luksusową w ówczesnych autach klimatyzację. Wygospodarowano miejsce na 320 l bagażnika. Silnik V12 o pojemności 3929 cm³ generował moc 325 KM przy 7500 obr./min, przenoszoną na koła tylne za pomocą 5-biegowej manualnej skrzyni biegów. Lamborghini Islero 400 GT przyspieszało 0-100 km/h w 5,9 s i osiągało prędkość maksymalną 266 km/h. Samochód odznaczał się w pełni niezależnym zawieszeniem oraz hamulcami tarczowymi zarówno z przodu, jak i z tyłu.
  15. Saab 99 Saab 99 to model samochodu osobowego klasy średniej, produkowanego przez firmę Saab w latach 1968-1984. W latach 1969-198] model ten powstawał w Uusikaupunki w Finlandii, w zakładzie firmy Valmet Automotive, w której firma Saab miała udziały. Saab 99 '1969–72 2 kwietnia 1965 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu prac nad nowym samochodem klasy średniej, który docelowo miał zastąpić model 96. Projekt nazwano "Gudmund", gdyż tego dnia są w Szwecji właśnie imieniny Gudmunda. W 1966 roku powstały prototypy zwane Paddan (szw.), czyli "Ropucha". Było to podwozie z mechanizmami przyszłego modelu 99, ale z nadwoziem przypominającym Saaba 96. W rzeczywistości było ono dłuższe i szersze, a "ropuchy" testowano tylko w nocy, żeby zmiany nie były widoczne. Saab 99 Sedan '1971–72 22 listopada 1967 roku zaprezentowano w Sztokholmie całkowicie nowy model 99. Stylizację pojazdu opracował projektant Sixten Sason (urodzony jako Sixten Andersson). Konstrukcja samochodu była bardzo oryginalna. Samonośne nadwozie pozbawione było płyty podłogowej, a poszczególne elementy łączono bezpośrednio ze sobą. Nadwozie było na tyle sztywne, że zapewniało wówczas wystarczający poziom bezpieczeństwa. Do napędu użyto silników firmy Triumph o pojemnościach 1,5 dm³, 1,7 dm³, i 1,85 dm³ (od 1971). W 1972 roku w oparciu o silnik 1,85 dm³ Saab stworzył własną konstrukcję o pojemności 1985 cm³ i mocy 110 KM. Ten właśnie silnik montowano do nowej wersji EMS (Electronic-Manual-Special) z elektronicznie sterowanym sprzęgłem. W 1974 roku do dotychczasowych dwu i czterodrzwiowych sedanów dołączyła 3-drzwiowa wersja hatchback. Saab 99 EMS '1972–75 W 1973 roku pojawił się system oznaczeń poszczególnych wersji. Wyglądały one następująco: X7 - zubożona wersja przeznaczona na rynek szwedzki L - podstawowa wersja GL - wersja bogatsza od L GLs - dwugaźnikowe wersje GL GLE - najbogatsza wersja wyposażeniowa EMS - wersja usportowiona z elektronicznie sterowanym sprzęgłem Turbo - wersja z silnikiem turbodoładowanym Saab 99 Combi Coupe '1974–78 W 1977 roku Saab wypuścił limitowaną serię 100 sztuk modelu Saab 99 Turbo. W następnym roku rozpoczęto jego seryjną produkcję. Saab 99 Turbo '1979–80 Rok później Saab zaprezentował model 900, bazujący na podzespołach 99-ki, lecz nieco od niego większy. Można przyjąć, że 900-ka jest następcą 99-ki, lecz Saab postanowił kontynuować jego produkcję do 1984 roku. Po modyfikacji produkowano go w latach 1984-1987 jako Saaba 90. W firmie Valmet Automotive powstało w latach 1969-1984 powstało 191 049 sztuk Saabów 99. Do tego należy dodać modele wyprodukowane w Trollhättan w Szwecji. Łącznie powstało 588 643 sztuk. Saab 99 Turbo Combi Coupe '1978–80
  16. Opel GT Opel GT to dwuosobowe coupé wytwarzane przez firmę Opel od 1968 roku. Wygląd zewnętrzny nawiązywał do Chevroleta Corvetty, nadwozie zostało zaprojektowane przez Clare'a McKichana (który opracował wiele Chevroletów w połowie lat 50.) i Chucka Jordana (który zaprojektował m.in. Chevroleta Camaro z lat 60. czy Corvette Stingray). Opel GT wyposażony był standardowo w czterocylindrowy silnik o pojemności 1.1 litra i mocy 67 KM, jednakże większość klientów wybierała wersję z silnikiem o pojemności 1.9 litra i mocy 102 KM. Z powodu zaostrzeń limitów norm spalin w USA w 1971 roku Opel zredukował stopień kompresji w mocniejszej jednostce, w związku z czym jej moc obniżyła się do 83 KM. W Europie sprzedawany był także model GT/J, który był po prostu tańszą wersją Opla 1900GT. Standardowo GT wyposażony był w czterostopniową, manualną skrzynię biegów, jednak do mocniejszej wersji silnikowej oferowano także trzystopniowy automat. Ponadto pod stalową karoserią znajdował się układ hamulcowy złożony z przednich hamulców tarczowych i tylnych bębnowych. Opel GT nie posiadał wspomagania kierownicy. Jedynym niezwykłym rozwiązaniem w Oplu GT był jedyne w swoim rodzaju reflektory, włączane przez sporą dźwignię na konsoli środkowej przy drążku zmiany biegów. W przeciwieństwie do większości otwieranych świateł, te zamontowane w Oplu obracały się razem o 180 stopni w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara (patrząc od kabiny pasażerskiej). Żartowano z właścicieli GT, że łatwo ich rozpoznać po silnie umięśnionym prawym ramieniu, które było potrzebne do obsługi tejże dźwigni. Jedynym "bagażnikiem" w Oplu GT była wnęka za siedzeniami a za nią wmontowane było koło zapasowe i lewarek. Wnętrza Opla GT było nadzwyczaj spore jak na tę klasę samochodów dzięki oryginalnemu procesowi projektowania, podczas którego najpierw opracowano wnętrze, zaś dopiero potem obłożono je karoserią. Podczas pięciu lat produkcji Opel GT sprzedał się w ilości 103 463 egzemplarzy. Najcenniejsze z nich to pierwsze sto egzemplarzy, które wykonywane były ręcznie w 1968 roku i modele z silnikiem 1.1L których sprzedano tylko 3573. 10760 egzemplarzy wyprodukowanych po 1969 roku to europejskie modele GT/J, który pozbawiony został niemal wszystkich chromowanych elementów i części wyposażenia standardowego.
  17. GAZ-24 Wołga GAZ 24 Wołga to samochód osobowy produkowany przez fabrykę Gorkowskij Awtomobilnyj Zawod w Niżnym Nowogrodzie. Produkowany od roku 1956 poprzednik modelu 24, GAZ 21, mimo że w czasie swojego powstawania był konstrukcją nowoczesną, na początku lat 60. okazał się przestarzały, szczególnie w kwestii wyglądu zewnętrznego. W roku 1962 podjęto prace nad następcą Wołgi 21. Nowy samochód projektowano z myślą o wykorzystaniu wielu wersji silnikowych - zmodernizowanego czterocylindrowego silnika z GAZa 21 oraz nowych konstrukcji: sześciocylindrowego rzędowego i ośmiocylindrowego w układzie V. Wkrótce idea silnika sześciocylindrowego jak również automatycznej skrzyni biegów została odrzucona, i GAZ 24 miał być produkowany z silnikami R4 2,5l oraz V8 5.5l W latach 1962 - 1965 zbudowano kilka prototypów istotnie różniących się wyglądem, aż w roku 1965 powstała konstrukcja zbliżona do późniejszej seryjnej. W 1966 powstały pierwsze jeżdżące prototypy, oznaczone M-24 (poprzedni model skonstruowany na bazie GAZa 21 miał oznaczenie M-23). Prototypy wyposażone były również w podwójne reflektory przednie, jednak ta wersja nie weszła do seryjnej produkcji. W 1967 rozpoczęto produkcję samochodu GAZ-24, który posiadał nowoczesną sylwetkę i był lżejszy od poprzednika.Wołga produkowana była w dwóch wersjach GAZ-24-01 (sedan) i GAZ 24-02 (kombi). Wołgi 24 najczęściej można było spotkać w roli taksówek, gdyż posiadały obszerne wnętrze oraz bardzo miękkie piórowe zawieszenie tylne, które zapewniało znaczną wygodę jazdy. Bardziej luksusowe wersje (koniecznie w kolorze czarnym) były zarezerwowane dla dyrektorów fabryk i urzędników państwowych, a także tajnych oddziałów milicji oraz wywiadu. W latach 80. krążyła legenda o wołdze, której załoga porywała dzieci. Więcej o legendzie tu: Czarna wołga
  18. Volkswagen Typ 4 Volkswagen Typ 4 (VW 411 i 412) to samochód osobowy klasy średniej produkowany przez niemiecką firmę Volkswagen w latach 1968 – 1974. Dostępny był jako 2- i 4-drzwiowy fastback oraz 3-drzwiowe kombi. Do napędu używano silników B4 o pojemności 1,7 lub 1,8 litra. Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4-biegową manualną bądź 3-biegową automatyczną skrzynię biegów. Powstały dwie generacje Typu 4, 411 (1968–72) i 412 (1972–74). Przez sześć lat produkcji powstało 367 728 egzemplarzy Typu 4. Samochód został zastąpiony przez model Passat B1. Samochód został zaprojektowany przez zespół pod kierownictwem Heinricha Nordhoffa, debiut przypadł na Międzynarodowy Salon Samochodowy w Paryżu w październiku 1968 roku. Samochody serii 411 były największymi wówczas modelami Volkswagena, oferowały także jego największe silniki – przy projektowaniu nadwozia brała udział Carozzeria Pininfarina. W modelu zastosowano charakterystyczny dla ówczesnych volkswagenów schemat, umieszczony za osią tylną chłodzony powietrzem silnik typu bokser napędzający koła tylne i rozkład masy przód/tył równy 45%/55%. Volkswagen 411 4-door Sedan (Type4) '1968–72 Był to pierwszy 4-drzwiowy sedan Volkswagena, cechował się nadwoziem samonośnym, zawieszeniem przednim ze sprężynami śrubowymi i kolumnami MacPhersona, tylnym zawieszeniem opartym na wahaczach oraz ręczną skrzynią biegów z hydraulicznie sterowanym sprzęgłem. Akumulator umieszczony był pod fotelem kierowcy (fotelem pasażera w wersjach dla krajów z ruchem lewostronnym). W modelu zastosowano standardowo całe szyby boczne - bez wywietrzników, co pozwalało na podróż bez przeciągów, lakier metalizowany bez dopłat, opony radialne, wykładzinę podłogową, zegarek, elektryczne podgrzewanie tylnej szyby, system wentylacji wnętrza oraz sterowany termostatem układ dodatkowego ogrzewania. Volkswagen 411 3-door Variant (Type4) '1968–72 VW 411 W momencie uruchomienia produkcji, model 411 napędzany był silnikiem o pojemności 1679 cm³ zasilanym dwoma gaźnikami. W 1969 wprowadzono do niego elektroniczny układ wtryskowy Bosch D-Jetronic, moc maksymalna wzrosła z 69 do 81 KM. Ten sam układ wtryskowy stosowano w Porsche 914 które trafiło do produkcji także w 1969 roku. Na rynku europejskim wersja z wtryskiem nosiła dodatkowe oznaczenie 'E' (od Einspritzung). Pojedyncze okrągłe przednie reflektory zastąpiono podwójnymi. VW 412 W sierpniu 1972 roku wprowadzono następcę, model 412. Zmodernizowane nadwozie zaprojektował Brooks Stevens. Dodano halogenowe światła przeciwmgielne, zmieniono także wygląd pasa przedniego i obwódek przednich reflektorów. W 1974 podniesiono pojemność skokową silnika do 1798 cm³, powrócono przy tym do dwóch gaźników w układzie zasilania, nazwę wersji 412LE zmieniono na 412LS. Volkswagen 412 2-door Sedan (Typ 4) '1972–74 Volkswagen 412 Variant (Typ 4) '1972–74
  19. Wartburg 1000 (311, 312, 313) Na Targach Lipskich w 1956 roku zaprezentowano napędzany dwusuwowym silnikiem samochód Wartburg 311. Nazwa pochodziła od zamku Wartburg znajdującego się na wzgórzach niedaleko fabryki. Produkcję modelu rozpoczęto w Eisenach, gdzie od 1953 roku wytwarzano jedynie samochód IFA F9, na którym Wartburg oparty był pod względem technicznym. Model F9 był przestarzałym pojazdem napędzanym silnikiem dwusuwowym. Nadwozie Wartburga było o 10 cm dłuższe od poprzednika. Do napędu użyto tej samej dwusuwowej jednostki napędowej poddanej nieznacznej modernizacji. Z pojemności 900 cm³ generowała ona moc 37 KM. Napęd przenoszony był poprzez 4-biegową manualną skrzynię biegów na koła przednie. Wartburg 1000 występował w wielu wersjach nadwoziowych: 4-drzwiowy sedan, 3-drzwiowe kombi, 5-drzwiowe kombi - Camping, pick-up, kabriolet, coupé oraz Sport (zwanej 313). W 1957 powstał prototyp nowej jednostki napędowej dla Wartburga - nowoczesnego silnika B4 generującego 45 KM. Projekt został jednak zarzucony. Modelem 311 Niemcy startowali w wielu europejskich i krajowych rajdach - np. Internationale Rallye Wartburg. Wartburg 311 Limousine '1956–65 W 1962 roku AWE (Automobilwerke Eisenach) zmodernizowało model 311, montując w nim silnik o zwiększonej pojemności do 992 cm³. Dla odróżnienia nazywa się go 1000 zamiennie z 312. Po trzech latach do produkcji wprowadzony zostaje model przejściowy. Pozostaje znana z 311/312 karoseria, ale pojawia się nowe podwozie. Nadal jest to konstrukcja ramowa, jednak już z niezależnym zawieszeniem na sprężynach zamiast poprzecznych resorów piórowych oraz stabilizatorem tylnej osi. Modernizację przechodzi silnik, skrzynia biegów, miejsce 15 calowych kół zajmują mniejsze 13 calowe rozstawem śrub 4x160[4]. Półosie z homokinetycznymi przegubami zastępują nowe z podwójnym przegubem Cardana. W oficjalnej nomenklaturze model ten nazywany jest nadal 1000, jednak dla odróżnienia od poprzedniej wersji, oznaczano go często kodem fabrycznym: 312/1. Przejściówka była produkowana do 1967 roku (równolegle z nowym modelem), a w ofercie pozostawała do 1968 roku. Wartburg 311-9 Kombi '1956–66 Wartburgi poza krajami znajdującymi się za żelazną kurtyną eksportowano także do Europy Zachodniej, a nawet do obydwu Ameryk. W 1961 roku rozpoczęto produkcję seryjną samochodu dostawczego Barkas B1000, skonstruowanego z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych i jednostki napędowej Wartburga 311.
  20. [h=1]1968 Pro Touring Mustang "Quick Silver"[/h]
  21. 1968 Chevrolet Chevelle SS Fabrycznie model był czerwony i wyposażony w chromowane elementy nadwozia takie jak zderzaki, listwy, klamki, lusterka oraz małe koła i wyglądał zbyt grzecznie jak na rasowego Muscle Cara. Został więc przerobiony na bezwzględnego twardziela, na pierwszy rzut oka dość niepozornego. Na początek usunięte zostały lusterka, ozdobne listwy boczne i klamki. Wszystkie pozostałe "chromy" zostały przemalowane na czarny połysk. Seryjnie samochód sprawiał wrażenie jakby tył był zawieszony niżej przód, tak więc przednia część nadwozia powędrowała w dół. Auto posiada również Teksańską rejestracje z 1968 roku, zgodnie z rokiem produkcji. Pozostała lista zmian poniżej. Zmiany względem serii: - nowy lakier, czarny mat - sportowe pasy na masce i tylnej klapie, w czarnym połysku - wszystkie elementy chromowane przemalowane na czarny połysk (zderzaki, listwy, wloty powietrza na masce) - nowe większe felgi, pomalowane na czarny połysk - wygładzone nadwozie, usunięte listwy boczne, lusterka i klamki - przyciemnione wszystkie szyby - uchylone szyby w drzwiach - wyflokowana podłoga i tylna pólka we wnętrzu - tapicerka foteli w czarnym macie i połysku - "aluminiowa" kierownica - obniżone zawieszenie - blok silnika pomalowany na czerwono, pokrywy głowic i obudowa filtra powietrza na srebrno - wstawione kierunkowskazy w zderzaku, których fabrycznie brakowało - tablica rejestracyjna z Teksasu wydana w 1968 roku, z napisem "BAD ASS" Seria Skończony
  22. krzysiek.jac

    Chevrolet camaro rs 1968

    Wrzucam ten rysunek, bo brakuje mi na liście "stocków" jakiegoś Amerykana... Mam nadzieję, że się Wam spodoba! Format A4, czas około 6 godzin, ołówek automatyczny + ołówki HB do 4B i marker. Na żywo wygląda zdecydowanie lepiej;) Zapraszam do oceny i na moje portfolio!
  23. krzysiek.jac

    Ford mustang gt 390 bullitt 1968

    Po prostu jestem ciekaw Waszej opinii... Czas i materiały jak w przypadku mojego CSL'a, najnowszy mój rys na dzień 07.09.2012;) Dawajcie!
  24. [h=1]1968 Ford Shelby Mustang GT500KR[/h]
×